Το Σάββατο του Λαζάρου
οι Λαζαρίνες του θεατρικού εργαστηρίου
του 4ου Γυμνασίου Καλαμαριάς
μαζί με την υπεύθυνη καθηγήτρια κυρία Εύα Δαγκλή
είπανε τα κάλαντα του Λαζάρου
σκορπίζοντας μελωδίες στον Δήμο,
στην πλατεία και στον πεζόδρομο Καλαμαριάς.
Καλό Πάσχα!
Το σχολείο μας συμμετέχει στον
8o διεθνή μαθητικό Διαγωνισμό:
Ελληνισμός της Ανατολής: Πόντος, Μικρασία, Θράκη…
στην κατηγορία "Σχολική εφημερίδα"
με την εφημερίδα του σχολείου μας που φέρει το όνομα
Φως εξ Ανατολών.
Ξεφυλλίστε την εφημερίδα μας
https://online.fliphtml5.com/zpmrb/hckq/#p=1
ή διαβάστε την σε μορφή αρχείου
Το σχολείο μας συμμετέχει στον
8o διεθνή μαθητικό Διαγωνισμό:
Ελληνισμός της Ανατολής: Πόντος, Μικρασία, Θράκη…
στην κατηγορία "Ποίημα"
με το έργο της μαθήτριας της Β Γυμνασίου
Άννας Ιακωβίδου
“ Ο Σπόρος “
Ακριβή μου λευτεριά,
μακρινή μου φαίνεσαι πια…
Σαν τις ψυχές των ανθρώπων μου,
που σύντομα θα δω ξανά…
Τα χέρια του αδελφού μου σηκωμένα ψηλά,
σαν τα φτερά του αετού που τώρα πετά μακριά…
Στο ράμφος του κρατά σφιχτά,
τους σπόρους που θα μας γεννήσουν ξανά.
Τις μνήμες που τα τουφέκια δεν θα σβήσουν,
για αιώνες ολόκληρους να μας θυμίζουν
πως οι άνθρωποι που χάθηκαν,
για πάντα θα ζήσουν…
Το χέρι μου σηκώνω κι εγώ ψηλά
και πιάνω το δικό σου,
στο άλλο κρατώ την Παναγιά,
που κλαίει για το χαμό σου…
Μα όσο οι αετοί πετούν ψηλά,
όσο τα στόματα δεν μένουν κλειστά,
όσο οι χαμένες πατρίδες ζουν μες στην καρδιά,
ο σπόρος θ΄ ανθίζει ξανά και ξανά…
Άννα Ιακωβίδου
Β1 – 4Ο Γυμνάσιο Καλαμαριάς
Θεσσαλονίκη 2024
Το σχολείο μας συμμετέχει στον
8o διεθνή μαθητικό Διαγωνισμό:
Ελληνισμός της Ανατολής: Πόντος, Μικρασία, Θράκη…
στην κατηγορία "Εικαστικό έργο"
με τα παρακάτω έργα ζωγραφικής :
1) Α1 Μουχταρίδης Χρήστος
"Η Σμύρνη φλέγεται"
2) Β1 Ιακωβίδου Άννα
" Η τελευταία επιθυμία"
Το έργο έχει άμεση σχέση
με το παρακάτω ποίημα της ίδιας μαθήτριας
“ Ο Σπόρος “
Ακριβή μου λευτεριά,
μακρινή μου φαίνεσαι πια…
Σαν τις ψυχές των ανθρώπων μου,
που σύντομα θα δω ξανά…
Τα χέρια του αδελφού μου σηκωμένα ψηλά,
σαν τα φτερά του αετού που τώρα πετά μακριά…
Στο ράμφος του κρατά σφιχτά,
τους σπόρους που θα μας γεννήσουν ξανά.
Τις μνήμες που τα τουφέκια δεν θα σβήσουν,
για αιώνες ολόκληρους να μας θυμίζουν
πως οι άνθρωποι που χάθηκαν,
για πάντα θα ζήσουν…
Το χέρι μου σηκώνω κι εγώ ψηλά
και πιάνω το δικό σου,
στο άλλο κρατώ την Παναγιά,
που κλαίει για το χαμό σου…
Μα όσο οι αετοί πετούν ψηλά,
όσο τα στόματα δεν μένουν κλειστά,
όσο οι χαμένες πατρίδες ζουν μες στην καρδιά,
ο σπόρος θ΄ ανθίζει ξανά και ξανά…